امام حسین علیه السّلام - آیت الله العظمی شمس الدین نجفی مدظله

امام حسین علیه السّلام

اخبار و احادیث گوناگونی از اهل علم و تحقیق، در میان فرق و مذاهب اسلامی، تشیع و و تسنن تا بعضی آثار قدیمی وکهن غیر اسلامی است که اشاره به عظمت و موقعیت استثنایی حضرت امام حسین (ع) داشته و دارد.

بسم الله الرحمن الرحیم

اخبار و احادیث گوناگونی از اهل علم و تحقیق، در میان فرق و مذاهب اسلامی، تشیع و و تسنن تا بعضی آثار قدیمی وکهن غیر اسلامی است که اشاره به عظمت و موقعیت استثنایی حضرت امام حسین (ع) داشته و دارد.

از قبل ولادت و حتی پیش از خلقت بسیاری از انبیاء عظام الهی (س) تا میلاد گهر بارش بعنوان فرزند پیامبر خاتم تا زندگی پربرکت و شهادت پراثرش و آموزه ها و تعلیمات آنحضرت.

کتابهای برجامانده از ادیان آسمانی گذشته، برخی روایات وارده از اهل سنت اسلامی را در مجموع تایید و تقویت می کند و گاه به حدّ تواتر می رسد که نور خمسة طیبه ( پنج تن آل عبا) از محمد مصطفی (ص)، علی مرتضی، فاطمه زهرا، حسن مجتبی و حسین سیدالشهدا (ع) پیش از میلادشان، بوده است.

پژوهشهای مستند[1] و آکادمیک در آثار منسوب به انبیا و ادیان قبل و بعضی از پیروان آنها فی المثل، آنچه بر حضرت داود(ع) یا حضرت ابراهیم خلیل (ع)، حضرت موسی(ع) و همچنین حضرت عیسی مسیح(ع) منتسب می شود و همچنین برخی رسائل قدیمی فرقه های شرقی، ایران باستان، هند و… بر این معنی با ذکر نام حسین به زبانهای خودشان و یا معانی و مفاهیمی که کارشناسان بر تولد و یاد حسین – امام حسین(ع) – مترتب می دانند، خود شرح و تفضیل ارزنده ای دارد که ارائه آنها مجال بهتری را حتماً می طلبد.

در میان اهل سنت،‌ فرق و مذاهب مختلف از 2 منظر، با2 فصل قدیم و جدید از امام حسین(ع) یاد شده است.

از منظر جایگاه حسین فرزند پیامبر خاتم (ص) بین انبیاء قبلی و دیگر از جهت موقعیت آنحضرت در جهان اسلام، با بررسی 2 فصل در آثار اندیشمندان، فقها، محدثین، مورخین، مفسرین و صاحب نظران اهل تسنن مورد توجه بوده است، هم کتابها و منابع سده ها و قرن های گذشته و هم در تالیفات جهان معاصر عرب و … از مذاهب رسمی سنی تا دیگر فرق اسلامی.

در مناقب ابن مغازلی ( م 438 ه‌) شافعی – یا به تعبیری مالکی مذهب – روایتی است که از طرق گوناگون نقل شده که ابن عباس روایتی دارد از پیامبر اکرم(ص) دربارة آیة شریفة 37 سورة مبارکه بقره.

آنجا که خدای سبحان فرموده است: فَتَلَقَّى آدَمُ مِنْ رَبِّهِ كَلِمَاتٍ فَتَابَ عَلَيْهِ آیا به وقتی اشاره دارد که آدم و همسرش با ترک اولی، از بهشت الهی، رانده شدند، آدم توبه کرد و از پروردگارش، کلماتی یافت و با آنها به درگاه خداوندی توبه نمود که مورد قبول ذات اقدس ربوبی هم واقع شد.

پانوشت:

[1] – آئین پژوهی، ج4 ص90 و 91، درس گفتارهایی از احمد مجتهدی

شما ممکن است این را هم بپسندید

پاسخ دهید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *